focus

Ψάχνεις χρόνο; Συγκεντρώσου και κάνε τα απαραίτητα!

Είναι κάποιες φορές, που βρίσκεσαι στην δουλειά και πραγματικά δεν υπάρχει χρόνος να πάρεις ανάσα (ή τουλάχιστον έτσι νιώθεις). Έχεις να παραδώσεις αυτό το “report” και ο χρόνος είναι εξαιρετικά λίγος. Οπότε κυριολεκτικά “πήζεις” και νιώθεις πιεσμένος.

Όποιος και να προσπαθήσει να σου μιλήσει, όταν βρίσκεσαι σε μια τέτοια κατάσταση, παίρνει μια φασόν απάντηση τύπου “Όχι τώρα, είμαι πνιγμένος”.

Αμέσως μετά όμως, τυχαίνει κάτι έκτακτο. Κάτι που δεν μπορείς να αποφύγεις και έτσι θα αναγκαστείς να φύγεις από τη δουλειά 2-3 ώρες πρίν, αλλά παράλληλα πρέπει ακόμα να παραδώσεις αυτό το report. Η κατάσταση γίνεται ασφυκτική μιας και έχεις πλέον ακόμα λιγότερο χρόνο, αλλά παρόλα αυτά κάτι μαγικό γίνεται (πάντα) και ολοκληρώνεις το report, και το παραδίδεις και φεύγεις 2-3 ώρες νωρίτερα από τη δουλειά σου.

Σου φαίνεται οικείο το σενάριο;
Φυσικά, έχει συμβεί σε όλους μας. Έχεις όμως ποτέ προσπαθήσει να αναλύσεις τι συμβαίνει και εκεί που ο χρόνος δεν μας φτάνει, καταφέρνουμε να ολοκληρώσουμε την εργασία μας ακόμα και σε λιγότερο χρόνο απο αυτόν που είχαμε;

Σήμερα θα σου μιλήσω για τον νόμο του Parkinson (θυμάσε την ασθένεια; Ε, καμία σχέση!).
Είναι κάτι που θα βρεις και στο βιβλίο του Tim Ferriss (The 4-hour workweek) για το οποίο σου μίλησα την προηγούμενη εβδομάδα και έχει να κάνει βασικά με ό,τι και αν κάνουμε.
Είναι ένα από τα βασικά κλειδιά στην προσπάθεια μας να απελευθερώσουμε χρόνο για να μπορέσουμε να τον επενδύσουμε σε ό,τι άλλο μας ευχαριστεί.

Ο νόμος του Parkinson είναι πολύ απλός.
Ουσιαστικά λέει πως “η κρισιμότητα και η πολυπλοκότητα μιας εργασίας, μεγαλώνει ή μικραίνει ανάλογα με τον χρόνο που προσδιορίζουμε για την ολοκλήρωση της”.

Αν για παράδειγμα έχουμε να ολοκληρώσουμε μια εργασία σε 24 ώρες, τότε η πίεση του χρόνου θα μας κάνει να συγκεντρωθούμε κυρίως στην εκτέλεση των βασικών και σημαντικότερων στοιχείων της.

Αν τώρα για την ίδια εργασία μας δώσουν 1 εβδομάδα χρονικό περιθώριο ή ακόμα ένα μήνα, τότε θα παρατηρήσουμε πως η εργασία αυτή δυσκολεύει  πολύ περισσότερο και γίνεται εξαιρετικά πολυπλοκότερη. Είναι ψυχολογικό αλλά και πρακτικό ζήτημα.

Παρόλα αυτά όμως, το τελικό προϊόν στην περίπτωση των 24 ωρών είναι της ίδιας (αν όχι και μεγαλύτερης) ποιότητας λόγω της εξαιρετικής μας συγκέντρωσης στην εργασία αυτή.

Υπάρχουν ουσιαστικά 2 διαφορετικές προσεγγίσεις στο να αυξήσουμε την παραγωγικότητα μας χωρίς να θυσιάζουμε την ποιότητα και να γλιτώσουμε χρόνο.

1. Να μειώνουμε κάθε φορά τις απαιτήσεις κάθε εργασίας μας στα εντελώς απαραίτητα. Συνήθως αρκούν ούτως ή άλλως.
2. Να μειώνουμε τον χρόνο που διαθέτουμε για κάθε εργασία μας στο ελάχιστο, ώστε να αυξάνουμε την συγκέντρωση μας σε αυτή.

Το ιδανικό θα ήταν να κάνουμε και τα δύο παράλληλα. Ο χρόνος που θα εξοικονομήσουμε στην περίπτωση αυτή είναι τεράστιος.

Με την λογική αυτή πίσω από ό,τι κάνουμε, γλιτώνουμε πολύ χρόνο ενώ παράλληλα δεν μειώνουμε την ποιότητα των δημιουργημάτων μας.

Όταν εφάρμοσα για πρώτη φορά σε ό,τι έκανα τους 2 παραπάνω κανόνες, μείωσα την ημερήσια εργασία μου κατά 2 ώρες. Είχα 2 ολοκαίνουργιες ώρες στην διάθεση μου κάθε μέρα!

Ακόμα και αν δεν μπορείς ξεκάθαρα να ορίσεις ποιες είναι οι σημαντικές για εσένα και την δουλειά σου εργασίες, μπορείς απλά να εκτελείς άμεσα όλα τα μικρά που προκύπτουν (ή κάνεις εσύ να προκύπτουν για να αναβάλεις τα σημαντικά) μέσα στην ημέρα σου.

Με το να εκτελείς άμεσα μια εργασία, ουσιαστικά την βγάζεις από την μέση. Αν δεν το κάνεις αυτό, ουσιαστικά η εργασία αυτή πλανιέται στο μυαλό σου και διαρκώς μεγαλώνει σε σημασία (εικονικά), με αποτέλεσμα να μην σου επιτρέπει να κάνεις άλλες πολύ κρισιμότερες εργασίες.

Είναι μια από τις βασικές δικαιολογίες που χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να αναβάλουμε κάτι που μπορεί να μας δυσκολεύει ή να μας φέρνει σε δύσκολη θέση. Κάτι που μας βγάζει δηλαδή από την “Comfort zone” μας. Την περιοχή δηλαδή μέσα στην οποία αισθανόμαστε άνετα.

ΝΕΑ ΛΕΞΗ – Comfort Zone: Πρόκειται για την κατάσταση κατά την οποία κάποιος δρα με μια μέτρια ποσότητα άγχους, χρησιμοποιώντας την ελάχιστη προσπάθεια ώστε να παράγει μια μέτρια επίδοση, χωρίς καμία αίσθηση ρίσκου. Η αλλιώς, όταν κάποιος κάνει κάτι μέσα στα πλαίσια στα οποία αισθάνεται άνετα ΚΑΙ ΜΟΝΟ.

Κι όμως. Οι πιο σημαντικές εργασίες και κινήσεις μας, συνήθως εμπεριέχουν φόβο. Φόβο για το αποτέλεσμα και την τυχών αποτυχία ή απόρριψη.

Ο φόβος λοιπόν, είναι μια καλή ένδειξη πως πρέπει να κάνουμε κάτι. Πολλές φορές είναι καλό να χρησιμοποιούμε τον φόβο σαν πυξίδα για τις σημαντικές αποφάσεις μας. Ό,τι μας φοβίζει, συνήθως αξίζει να το προσπαθήσουμε.

Αυξάνοντας λοιπόν την συγκέντρωση μας (focus) σε ό,τι κάνουμε και προσηλώνοντας την ενέργεια μας μόνο στις απαραίτητες εργασίες, κερδίζουμε χρόνο.

Τον χρόνο δηλαδή που θα χρειαστούμε για να ξεκινήσουμε τις online δραστηριότητες μας προς το παθητικό εισόδημα.

 

Σχόλια

comments